Αυτό το απίστευτο φαινόμενο βρίσκεται στον παγετώνα Taylor στις McMurdo Dry Valleys. Ποια εξήγηση έδωσαν οι ειδικοί για το κοκκινωπό χρώμα του νερού.
Στην καρδιά της Ανταρκτικής υπάρχει ένας καταρράκτης με έντονο κόκκινο χρώμα που με την πρώτη ματιά εντυπωσιάζει επειδή μοιάζει με ανθρώπινο αίμα: οι Καταρράκτες του Αίματος. Πρόκειται για ένα φυσικό φαινόμενο που ενδιέφερε τους επιστήμονες για εκατοντάδες χρόνια, μέχρι που ανακάλυψαν την πραγματική αιτία του χρώματός του.
Ποιο είναι το φυσικό φαινόμενο πίσω από τους Καταρράκτες του Αίματος
Οι Καταρράκτες του Αίματος, που βρίσκονται στον παγετώνα Taylor στις McMurdo Dry Valleys, ανακαλύφθηκαν από τον Αυστραλό γεωλόγο Thomas Griffith Taylor το 1911 και οι ειδικοί πίστευαν αρχικά ότι ήταν φύκια που δημιουργούσαν το κοκκινωπό χρώμα.
Ωστόσο, το 2017, μια ομάδα Αμερικανών ερευνητών δημοσίευσε μια μελέτη στο Journal of Glaciology, στην οποία αποκάλυψε ότι το φαινόμενο οφείλεται στο σίδηρο που βρίσκεται κάτω από ένα από τα πιο ακραία οικοσυστήματα του πλανήτη.
Οι αιτίες πίσω από τους Καταρράκτες του Αίματος
Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι πριν από 5 εκατομμύρια χρόνια, η στάθμη της θάλασσας ανέβηκε και πλημμύρισε την ανατολική Ανταρκτική, δημιουργώντας μια λίμνη με θαλασσινό νερό, και στη συνέχεια σχηματίστηκαν οι παγετώνες από πάνω, διατηρώντας τη λίμνη υπόγεια για 1,5 εκατομμύρια χρόνια.
Οι ειδικοί εξήγησαν ότι το αρχαίο νερό περιέχει μια τεράστια συγκέντρωση σιδήρου, 20 φορές μεγαλύτερη από τον μέσο όρο του ωκεανού, και όταν βρίσκει ρωγμές, η λίμνη ανεβαίνει στην επιφάνεια, όταν έρχεται σε επαφή με τον αέρα, ο σίδηρος οξειδώνεται αμέσως και παράγεται το εντυπωσιακό κόκκινο χρώμα.
Ένα μοναδικό οικοσύστημα στον πλανήτη
Εκτός από το εντυπωσιακό κοκκινωπό χρώμα, ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της λίμνης, σύμφωνα με το Ίδρυμα Marambio, είναι ότι δεν έχει επαφή με την ατμόσφαιρα, επομένως τα νερά της δεν έχουν έρθει ποτέ σε επαφή με την ηλιακή ακτινοβολία και δεν περιέχουν οξυγόνο. Παρά τις απίστευτες συνθήκες, υπάρχουν μικροοργανισμοί που έχουν καταφέρει να εξελιχθούν με μοναδικό τρόπο σε αυτό το οικοσύστημα.
Οι μικροοργανισμοί επιβιώνουν χωρίς ηλιακό φως, χωρίς οξυγόνο και σε θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν, τρέφονται αποκλειστικά με σίδηρο και θείο. Θεωρούνται μικροβιακοί «βαμπίρ» καθώς καταφέρνουν να διαχωρίσουν τα θειικά άλατα που περιέχουν οξυγόνο για να αποκτήσουν ζωτική ενέργεια.
Η υπόγεια λίμνη των καταρρακτών είναι πολύ σημαντική για την επιστήμη, καθώς προσφέρει τη δυνατότητα μελέτης της ζωής σε ακραίες συνθήκες και θεωρείται ένα βήμα προόδου στην αναζήτηση άλλων μορφών ζωής στο ηλιακό σύστημα, ειδικά στον Άρη και στον Κρόνο.
